Jet (Alphen aan den Rijn, NL)
Een maand reizen in Vietnam geeft genoeg mooie beelden voor een vol album en genoeg verhalen voor een boek. Hier eentje die ik (en mijn vrienden) nooit zullen vergeten.
Na mooie dagen in Sapa ten slotte weer terug met de bus naar Hanoi. Een ritje van 12 uur in de nacht. Op zich geen punt, maar als je na 20 minuten bedenkt ‘Heb ik mijn paspoort wel?’, wordt de wereld ineens anders. Tas open, zoeken, inderdaad die is nog in het hotel. Ik spring overeind, op naar de buschauffeur-mannen. ‘Pasport, hotel, Sapa?’ (je moet het eenvoudig houden hier). Drie vage blikken, en een handgewuif ‘ga terug naar je stoel’, was mijn deel. Dat leek mij niet de bedoeling. ‘PASPORT, SAPA’. De mannen kijken elkaar nog eens aan. Er gaat een koelkastje open, \’Flesje water?\’ Ik stond inmiddels te koken, dus dat water kon ik wel gebruiken. Ik draai mij om, op naar 2 engelse meiden. Mag ik een paspoort lenen?
Paspoort in mijn hand. ‘PASPORT, SAPA!!!’ Hmm… een blik van herkenning. Bus stopt. Ik spring eruit. Wat nu? De man denkt dat ik naar Sapa wil. Dat klopt, maar daarna wil ik weer de bus in om op tijd in Hanoi te komen om mijn vliegtuig te halen. En de meiden vertelden mij net dat wij in Lao Cai (40km van Sapa) een uur stoppen, dus met een beetje vaart moet ik dat kunnen halen, de Engelsen zijn een minivangnet. De man heeft inmiddels mijn grote rugtas uit de bus gehaald en wil hem geven. Leuk plan, maar met tas ben ik veel trager. Die tas gaat dus niet mee. \’I Lao Cai, to HANOI!! Oke?!’ De man weet het ook niet helemaal meer, maar legt mijn tas terug omdat ik hem duidelijk niet van hem aan ga pakken.
Ik sprint weg, andere kant op, op naar Sapa. De eerste moto die passeert bevat al 2 mensen, jammer. De tweede een klein meisje met een grote zak rijst. Kan ik best tussen met mijn rugtas. Ze stopt. Ik zeg ‘ SAPA?’ Zij knikt nee, maar de weg gaat alleen naar Sapa, dus ik wurm mij tussen het meisje en de zak, duw mijn rugtas erop en voila, rijden maar. Vlak voor Sapa stopt ze, ze is ergens. Ik spring eraf ‘Cam on (bedankt)’, en sprint verder naar Sapa. Een man \’ Moto?\’ \’YES!!!\’ Hij rijdt door. Nu wordt hij helemaal mooi, normaal zeg ik ‘No’ en blijven ze vragen, roep je ‘Yes’, rijdt hij door. Ook de man is in verwarring. ‘Moto’ roept hij nog eens over zijn schouder ‘ YESSSSS!!!’. Hij stopt. ‘Cat Cat hotel, then Lao Cai.\’ Zij ogen gaan glimmen, een megarit. Alleen hij moet nog even wat regelen. Ik roep \’ bus, fast, pasport\’ En hij begrijpt de hint. Pffff. Onderweg stoppen we bij het buskantoor, gesloten, ik gok er maar op dat we ze vinden in Loa Cai. (stiekem begint dit natuurlijk ook vervelend te worden). Op naar mijn hotel. \’Pasport!!\’ De man ziet mij binnen komen en heeft hem direct begrepen. ‘Sorry, no phonenumber’. Kijk, dat ik die dag 4 keer binnen ben gelopen nadat ik had betaald, doet er dan natuurlijk niet meer toe. En ja, ik had er ook gewoon zelf aan kunnen denken.
Goed, paspoort, check. ‘Lao Cai!!’. De avond is gevallen en meneer Moto moet nog even iets naar huis brengen ‘2 minutes’. Ik heb geen tijd, zeg een ander te nemen en spring van zijn moto als hij een keien helling van 25% gaat nemen. Hij is uiteraard bang dat ik hem smeer (met zijn helm) en is wonderwel in 2 minuten terug (wel lange minuten).
Op naar 40 km bergwegen bij night zonder straatverlichting. Enerverend. Hij heeft mijn hints begrepen en rijdt als een razendroeltje (die 5 euro beloning is hij zeker kwijt aan gasoline), ik kijk ondertussen vooral omhoog waar een van de mooiste sterrenhemelen van deze vakantie zich aan mij toont. Alle sterrenbeelden herken ik en de wind om mij heen, de bochten, de rit, mega.
Geloof het of niet, maar de bestuurder komt zelfs zelf met de suggestie waar de bus zou kunnen staan, \’busstation?\’ Ik heb geen idee, de vrouw die ik via zijn telefoon mocht spreken vond Engels ook maar een rare taal, en ga akkoord. Zo niet, gaan we daar wel weer bellen, dat bellen van hem tijdens het rijden over de kronkelwegen beviel mij maar matig.
Een dik uur later rijden wij een plein op waar mijn bus staat. De drie busmannen kijken mij met een grote glimlach aan, ik kan mee naar Hanoi….
Vietnam was geweldig!
